မၾကင္နာ၀့ံသူမို႔ ေရွာင္ခြာတိမ္းေပမယ့္ မၾကင္နာသူေလ စိမ္းမွာကိုလည္း ေၾကာက္တတ္ခဲ့ပါတယ္ . . . . . တမင္တကာ ေရွာင္ခြာတိမ္းျပန္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ...
ေ၀ခြဲမရ
ေ၀ခြဲမရ
ရွင္းသန္႔တဲ႔ ရင္ခြင္မွာ အစဥ္ထြန္းလင္းေနတဲ႔ လမင္း ျပည္႔ျဖိဳးေနလိုက္တာက လွရက္လိုက္တာ ... ။ မဟူရာညေပမယ္႔ မတူတာတခုကေတာ႔
ဖူးသစ္စအလင္း ၾကဴးရင္႔ၾက နံနက္ခင္းမွာ ႏွင္းႏုအၾကြင္းတစ္ခင္းက အတင္းလုျပီး ခြင္းလာတယ္ ...။
လတစ္စင္းတည္းနဲ႕ ညဟာလံုေလာက္တယ္လုိ႕ ထင္ေနခဲ႔တာပါ.. ဒါေပမယ္႔ငါ႔ဘ၀ရဲ႕ညေတြမွာ... မင္းဆုိတဲ႔ၾကယ္ေလးရွိမွျပီးျပည္႔စုံမွာ....
ငါသာတကယ္ ဥႀသငွက္ေလး ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ---မင္းရဲ႕ အိမ္ေဘး နားပ်ံဝဲလ်က္ လြမ္းေတးတြန္က်ဴး ရင္ကိုဖြင့္၍ ခ်စ္တဲ့စကား