လက္ယက္မေခၚ ေရာက္လို႕လာ၏.. ျပန္ပါမေျပာ ျမန္လို႔သြား၏.... နွလံုးသားတံခါး ဖြင့္လို႔ထားသာ မင္းရဲ႕အတြက္ပါ.. ထစ္ခ်ဳန္းမိုးတိမ္ ေမွာင္ရိပ္...
အခ်စ္မဲ့ဝိညာဥ္
ေပးစပ္မဲ့အခ်စ္
သူေဌးၾကိဳက္တဲ့ မင္းရုပ္ ငါ့ဘဝနဲ႕မထိုက္တန္ပါ မင္းေျပာသလို ငါ့က အမဲယိုက ဟန္းအိုကိုအာမနာ..။ ငါ့ကမထိုက္တန္မွန္းသိ ခဲ့ရဲ႕သားနဲ႕ မင္းကိုငါ့...
ေရပြက္
လမ္းၾကံဳလို႔ လွည့္၀င္လာတဲ႔ေကာင္ ဟုတ္ဘူး… သင္းတို႔ ပင္လယ္မွာ ႐ြက္လႊင့္ခြင့္ မရလည္း ခဲတစ္လံုးေတာ့ ပစ္ခ်ထားခဲ႔တယ္….။ ေတြ႕တယ္ ဟုတ္….။
စြန္
ေကာင္းကင္ေရ က်ယ္ျပန္႔မႈ မာယာမ်ားတယ္ သံသရာေရ ရွည္ၾကာထားျပီး လိမ္ညာတယ္...။ ေမာ္မၾကည့္ဘူး ပ်ံသန္းေတာ့မယ္ မေမွ်ာဘူး ကူးခတ္ေတာ့မယ္...။
လက္က်န္ဆႏၵ
ေနညဳိလုိ႔ ျပန္ရမယ္ဆုိရင္ေတာင္မွ မေရာက္ႏုိင္ေသးတဲ့ အနာဂါတ္နဲ႔ပဲ ပစၥဳပၸန္ကုိ ငါ..ႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ကုိယ္ပုိင္ ေျမယာမရွိလည္း ကိစၥမရွိ ေနာက္ဆု...
မုန္တုိင္းသင့္လိပ္ျပာ
မလင္းလက္ဘူး သာမန္ပါပဲ ရန႔ံမလွဳိင္ဘူး လန္းရုံေလးပဲ...။ မွိန္ပ်ပ် ၾကယ္ေလးေရ ရင္ဖုိဖုိန႔ဲ ငါေစာင့္ေနခဲ့ အခုေတာ့ ေၾကြသက္ေရာေပါ့...။
ရင္ခြင္တံခါးက ေပါက္ကြဲသံ
တစ္ေတာလံုးေၾကြခဲ့တာေတာင္ အလြမ္းေတြ မေသေသးဘူး ... တစ္ဝုန္းဝုန္း သည္းခဲ့တာေတာင္ ကဗ်ာေတြ မကြဲေသးဘူး ...
Subscribe to:
Posts (Atom)